پذیرش رویکردهای نوین در نظام برنامه‌ریزی و طراحی شهری، نیازمند بسترسازی و انعطاف در اصول و رویه های کلان مسلط بر برنامه ریزی فضا، به مانند اصول حاکم بر اقتصاد سیاسی فضا می باشد. این هم‌راستایی می تواند نوید تحولات و تحقق تغییرات ساختاری و کارکردی در نظام تصمیم سازی و تصمیم گیری در نظام برنامه ریزی و طرح ریزی توسعه شهری گردد. این پژوهش تلاش می‌کند تا به تبیین نقش اقتصاد سیاسی فضا در تحقق رویکرد برنامه ریزی تعاملی در طرح ریزی توسعه شهری کلانشهر تهران بپردازد. با بهره‌گیری از یک روش تحقیق آمیخته به صورت کمی و کیفی و بهره گیری از روش دلفی هدفمند و روش پیمایشی با ابزار پرسشنامه، داده های پژوهش گردآوری شد. نتایج به دست آمده با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که اقتصاد سیاسی فضا نقش مثبت و معناداری در تحقق رویکرد برنامه‌ریزی تعاملی در فرایند طرح‌ریزی توسعه شهری کلان‌شهر تهران دارد. در واقع مطابق با نتایج، نقش اقتصاد سیاسی فضا در تحقق تحولات ساختاری و کارکردی مد نظر رویکرد برنامه ریزی تعاملی برای ایجاد تحول در طرح ریزی توسعه شهری در کلانشهر تهران مثبت و معنادار می باشد. این پژوهش، نقش اقتصاد سیاسی فضا و همسویی ان با تحولات نوگرایانه در ایجاد تحولات سازنده و کارآمد در نظام تصمیم سازی و تصمیم گیری طرح های توسعه شهری را برجسته می کند.