افزایش حجم داده‌های مکانی، ضرورت طبقه‌بندی، اشتراک‌گذاری و پردازش آن‌ها را در مدیریت بحران دوچندان کرده است. در زمان بحران ما نیازمند تصمیم‌گیری‌های بزرگ و کلان به منظور مدیریت هرچه سریعتر و کارآمدتر شرایط می‌باشیم. در شرایط بحران، وجود ابزارهای پشتیبان تصمیم‌گیری و جمع‌آوری اطلاعات و بهره‌مندی و گزارش‌گیری سریع و چابک از بانک‌های اطلاعاتی به‌روز، ضروری می‌باشد. در این میان سامانه زیرساخت داده‌های مکانی می‌تواند (SDI) بستری برای جمع‌آوری، استانداردسازی و به اشتراک‌گذاری داده‌های مکانی و در نتیجه ایجاد مدیریت یکپارچه فراهم نماید. در این مطالعه به بررسی جایگاه زیرساخت اطلاعات مکانی به عنوان بستری برای دستیابی به مدیریت یکپارچه در کاهش ریسک بحران‌ها با تاکید بر بحران فرونشست زمین پرداخته شده است. روش پژوهش حاضر شامل مرور سیستماتیک ادبیات فنی، تحلیل محتوای قوانین مرتبط، و استفاده از نظرات اساتید دانشگاهی و مدیران سازمان‌های متولی به صورت پرسشنامه‌ای و مصاحبه ساختاریافته می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد قوانین موجود عمدتاً به کنترل برداشت آب زیرزمینی پرداخته و ابعاد دیگری چون پایش نرخ فرونشست، پهنه‌بندی خطر و مقاوم‌سازی زیرساخت‌ها را نادیده گرفته‌اند. تحلیل داده‌ها منجر به شناسایی ۵ دسته اقدام کلیدی (شناخت پدیده، پایش، کنترل، علاج‌بخشی و مقاوم‌سازی، پیش‌بینی) و تعیین داده‌های مورد نیاز هر دستگاه شد. براساس این تحقیق مشخص گردید استقرار SDI با مدل پایگاه داده توزیع‌یافته، همراه با بازنگری قوانین و الزام دستگاه‌ها به اشتراک‌گذاری داده‌های استاندارد، می‌تواند بستر مدیریت یکپارچه بحران فرونشست را فراهم آورد.